Staar je niet blind. Ik geloof dat mensen een oneindige bron hebben om te creĆ«eren, ieder op zijn/ haar eigen manier. Elke fysieke of mentale ‘achteruitgang’ bleek een deur naar nieuwe mogelijkheden. Een avontuur, een ontdekking. Natuurlijk wel met doorzetten en vertrouwen houden, dat elke weg die je bewandeld de moeite waard is. Al is het maar omdat je het ene been voor het andere zet. Of even stil staat en beseft waar je staat. Als ik iets geleerd heb in de afgelopen vijf jaar, dan is het dat achteruitgang niet het woord is om verlies van een functie of een mogelijkheid te duiden. Geloof me, het woord dringt zich nog dagelijks op. Maar zodra ik het woord vervang met rouw, afscheid nemen en dankbaar zijn voor hetgeen ik ooit kon, ontstaat er verdriet-heling en op enig moment ruimte in mij om weer op te kijken. Rond en in mijzelf. Om vanuit het nieuwe evenwicht te ontdekken wat er in de wereld en in mij nog te ontdekken is. En waar ik voorheen geen aandacht aan schonk omdat ik focus had op waar ik mee bezig was. Laat je nooit het idee krijgen dat jij -op-bent. Er zijn altijd deuren om te openen, je hoeft het alleen maar te willen ontdekken