Het is net een deur. Je sluit hem. Of je opent hem. Soms met een breekijzer. Er waren tal van redenen om mijn hart te sluiten en nooit meer te openen. Het nadeel is alleen dat het zo koud wordt van binnen. En een ander zal er ook niet liefdevoller van worden. Een gesloten hart kent uiteindelijk enkel verliezers. Als het je lukt om iedere keer je pijn te erkennen, voelen en vrij te laten, dan is er geen reden om je hart te sluiten. Beter nog, het geeft je een reden om vol open te gaan. Waarom in vredesnaam? Omdat je dan ook weet wat plezier, liefde, herkenning, vriendschap en nabijheid met je doen. En daar worden we allemaal gelukkig van. Ieder mens wil hechten. Dat is de basis van ons zijn. Zodra je jezelf wijsmaakt dat dát niet voor jou geldt, dan loop je weg van jouw wezen, van jouw natuur. Wat voor jezelf en ons een gemis is. Want er is er maar 1 zoals jij op deze aardbol. Dus hup wat lef en moed in je donder, en open je hart.