Regelmatig krijg ik een verzoek of er een versje in mijn archief woont dat de juiste woorden bevat voor een gebeurtenis. Wanneer dat niet het geval is, ontstaat er vaak een nieuw werk. Zo ook dit weekend. Normaliter deel ik deze versjes niet, omdat ik ze voor iemand maak, maar in dit geval lag het een beetje anders. De afgelopen weken hebben een aantal mensen in mijn omgeving iemand verloren. Een broer, een grootmoeder, een grootvader, een neef, een moeder of vader, een vriend of vriendin. Iemand nabij. Waar verlies en verdriet ruimte nemen, verdringen we onszelf wel eens te makkelijk naar de achtergrond. Verdragen we, in eenzaamheid. Of zwijgen we door afwezigheid van woorden, of omdat we door zouden moeten gaan. ‘Net als de rest van de wereld’. Ik deel dit versje omdat een ieder met verlies en groot verdriet, de liefde daarin kan vinden. En ook het positieve deel kan zien: De grootsheid van liefde die we met elkaar mogen ervaren. Dat kan ook enkel met elkaar. Dus voor deze zondag, kijk elkaar even aan, glimlach, geef een hand, een knuffel, zeg nog even dat je van de ander houdt, wees dankbaar voor wie je bent en wie je kent, blijf nieuwsgierig naar wie je mag ontmoeten. Laten we even samen in liefde zijn voor iedereen. We weten allen wat verdriet, gemis en liefde is.